Stroombelasting en verleggingswijze

De stroom die een kabel kan voeren, wordt begrensd door de geleidertemperatuur, niet door de doorsnede alleen. Hoe snel de warmte weg kan, bepaalt de toelaatbare belasting. En dat verschilt per verleggingswijze.

In de datasheets staan daarom aparte kolommen voor één circuit in de grond en in de lucht. Een YMvK 1×95 haalt volgens NEN 1010 vrij in de lucht zo’n 330 A en direct in de grond zo’n 225 A. Gebundeld wordt het minder: kabels die tegen elkaar liggen, houden elkaars warmte vast.

Op de tabelwaarden komen correctiefactoren voor bodemtemperatuur en bodemweerstand, omgevingstemperatuur, het aantal parallelle circuits en verlegging in buis of goot. NEN 1010 en VDE 0298-4 geven die factoren, en ze kunnen de toelaatbare stroom fors verlagen.

Naast de belasting bepalen de spanningsval over de lengte en de kortsluitvastheid van het circuit vaak de uiteindelijke doorsnede. Bij lange kabelroutes wordt meestal op spanningsval gedimensioneerd, niet op stroom.

Voor de inkoper: een doorsnede zonder verleggingswijze erbij is geen doorsnede. Bij dezelfde YMvK 1×95 scheelt het al zo’n 100 A tussen lucht en grond. Gebundeld zakt de waarde verder. Zet daarom op de aanvraagregel hoe de kabel komt te liggen (in de grond, in een goot, in buis of vrij in de lucht) en hoeveel circuits er naast elkaar gaan. Anders krijgt u een prijs voor een kabel die op papier klopt en in het tracé te warm wordt.